De laatste week in het museum

Het is alweer voorbij, mijn laatste week in het museum zit erop. Het was dan meteen wel een enerverende week. Maandag was er een opening van de Lampe collectie. Meneer Lampe is een locale fotograaf, uit het begin van de vorige eeuw. Zijn collectie is met behulp van zijn dochter en klein dochters aangekocht door het museum. Dat werd dus gevierd, wat inhield dat er een aantal toespraken werden gehouden, een borrel was en een rondleiding werd gegeven door de Sergeants gallery. Dat is een ander museum, in het zelfde park als Whanganui Regional Museum, die een tentoonstelling geleend en geëxposeerd heeft. Ik had niet zo duidelijk gezegd dat ik daar naar toe was, en toen ik terug kwam wilde mijn huis genoten net overwegen om een zoekactie voor mij op te zetten. Het kon toch nooit goed zijn dat ik er nog niet was.

Op dinsdag was er ’s avonds weer wat in het museum, ik heb al eerder geschreven over de Puanga viering en in dat kader werd er een film vertoond. Eerst werd er een inleiding gegeven op de Māori cultuur en geschiedenis hier in de buurt. Dat was interessant maar lastig te volgen als je van toeten nog blazen weet. Daarbij komt ook nog dat te reo Māori (de taal dus) uit de klinkers en de h, m, n, p, r, t en de w bestaat, de namen zijn dus lastig te onthouden, ze lijken best wel veel op elkaar! Na de introductie werd er een film getoond over de acquisitie van een andere groep met foto’s. Deze waren van een veel onbekendere fotograaf gevonden door iemand in een koffer in het huis van een overleden moeder. Op deze foto’s stonden voornamelijk Māori’s, dat is op zich al bijzonder maar dat ze dan ook nog gedeeltelijk ‘gewoon thuis’ op de foto stonden nog veel meer. Deze zouden eerst geveild worden, maar het nageslacht heeft daar een stokje voor gestoken. Waardoor de gehele collectie uiteindelijk is aangekocht door het museum. Met behulp van allemaal instanties om het geld bij elkaar te sprokkelen.

Men heeft al een aantal keer verteld dat het heus niet altijd zo veilig is in Whanganui. Toen ik vorige week de bibliotheek uitkwam werd dat maar weer eens ‘bewezen’ daar stond namelijk een fiets, met de helm aan het stuur, en het slot keurig netjes opgeborgen onder het zadel en de eigenaar in geen velden of wegen te bekennen… heel onveilig dus.

Ik kwam er deze week ook nog achter dat we niet alleen een appelboom in de tuin hebben maar ook een met citroenen en mandarijnen (2 verschillende bomen dus ;) ) Beetje laat, maar toch leuk, voelt wel heel exotisch. De kip vind het buiten helemaal niet exotisch, die heeft de hele week bedacht dat het binnen veel leuker is. Dus we doen de hele tijd niets anders dan dat beest weer naar buiten te brengen.

Ik heb trouwens weer een nieuwe vrucht ontdekt; de paw paw, volgens mij komt hij van Fiji en ik vond het smaken als een kruising tussen een meloen en een mango.

Dit is waarschijnlijk de laatste echt regelmatige update, Bram zit namelijk in het vliegtuig, ergens boven Armenië ofzo denk ik op dit moment, die ga ik morgen ochtend van het vliegveld halen. Daarna gaan we met zijn tweeën het noorder eiland onveilig maken, dus dan moeten we afwachten wanneer we internet en een stekker kunnen vinden (ik kan ze in het gemiddelde café namelijk nooit ontdekken, zo’n elektriciteitsgat). Maar we gaan ons best doen. Zoals je merkt, de McDonalds blijft het redelijk doen…
(nieuwe foto's online)