Heerlijk, in de baas zijn tijd, nou ja eigenlijk met de baas samen, naar Te Manawa. Nu vraagt iedereen zich natuurlijk af wat Te Manawa is, nou dat is een museum. Ze noemen zichzelf een wetenschap, kunst en geschiedenis. Rebekah, de andere stagiaire is bezig met de tentoonstelling Good Nature. Daarin is het de bedoeling dat er een aantal terraria met vissen, insecten en andere lokale beestjes komen. In Te Manawa hebben ze de tentoonstelling te Awa (de rivier) met levende beestjes. Eric had een lunchafspraak en zo konden wij dus mee rijden om de tentoonstelling te bekijken. Het rijden naar Palmy (Palmerston North (vraag me niet waar Palmerston South of Middle, of gewoon Palmerston ligt)) was al leuk. Gewoon om weer eens wat anders te zien dan de cirkel in Whanganui die ik op mijn fietsje kan afleggen. In het museum zelf was de tentoonstelling verfrissend. Ik heb toch de neiging om het Whanganui Regional Museum als standaard te nemen voor alles wat je in Nieuw Zeeland hebt aan musea. Dat is dus niet helemaal waar. Te Manawa heeft in ieder geval véél meer budget. Ze hebben alleen niet echt een grote collectie (naar ik heb horen zeggen). Het is dus een stuk ‘more flashy’. De tentoonstelling was leuk, en leerzaam, aangezien wij de beestjes maar met moeite in de aquaria terug konden vinden. Het terrarium was echt megagroot maar zo donker dat het onmogelijk was de wētā erin te zien zitten. Rebekah en ik zijn met zijn tweeën gaan lunchen en vervolgens naar de kunst afdeling gegaan. Eric zijn afspraak was alweer afgelopen dus het was weer tijd om terug naar Whanganui te rijden.

Voordat we vertrokken naar Te Manawa heb ik nog wel vreselijk gelachen. Een museum had een kanon(netje) (ja zo’n ding om mee te schieten) geleend. Die kwamen ze terug brengen, of we wilde helpen met tillen. Wij naar beneden, hebben ze een busje, het laadplatform is berekend op een vrachtwagen, met daarin dus het kanon. De ‘rij planken’ sloten ook niet echt goed aan op de wagen en het platform. Degene die het geheel kwamen afleveren waren drie dames en het kanon was in het busje geladen door vijf! verhuizers. In het museum werken maar 4 mannen en Erik was in geen velden of wegen te bekennen. Uiteindelijk is er op kosten van het andere museum een verhuisbedrijf opgebeld om het ding binnen en beneden te krijgen.

Vanmorgen ben ik naar de Waimarie wezen kijken, een boot en Whanganuies trots. Het is een rader boot(je) die vanaf 1850 ofzo werd gebruikt om de nederzettingen langs de Awa te bevoorraden toen er nog geen weg was. In de vakanties en zomer kun je er ook mee varen maar nu was alleen het museum open. Lekker kneuterig, en een hoop knip en plak werk, maar de boten die ze restaureren zijn echt mooi.

Na een wandelingetje langs de Awa heb ik nu geluncht, kumara chips moeten echt worden geïmporteerd, dus als iemand een eigen bedrijf wil opzetten, dit is je kans, een klant heb je al! Dus als ik nou de netwerk sleutel krijg van de lieftallige serveerster kan ik dit stukje online zetten en is iedereen weer up to date.

Ik heb ook weer vrolijk weg gekiekt, dus het resultaat staat weer op Picasa!