Hari Puanga

Goede morgen! Vanuit de McDonalds! Dat is echt iets voor mij toch, op zondag morgen om acht uur bij de McDonalds zitten... Het internet ligt er uit in mijn verblijfplaats en in het museum. Niet heel erg handig dus. Maar goed, gelukkig zijn McDonalds overal ter wereld ongeveer het zelfde en heb je hier gratis internet. Er is hier een McCafé dus ik heb zelfs een kopje thee in daadwerkelijk een kopje, niet verkeerd. En een heleboel mensen om naar te kijken, helemaal leuk.

Ik zal deze keer niet klagen over het weer, ik geloof dat ik daar namelijk een beetje een verkeerde indruk mee heb achter gelaten. Het regent iedere keer tijdens het weekend, mijn kantoor heeft hele kleine, hoge, matglazen ramen dus dan krijg je niet zoveel mee van de zon… Maar het valt allemaal reuze mee. Het begint nu wel daadwerkelijk wat kouder te worden, het is hier nog nooit zo warm geweest in mei als dit jaar, sinds ze het zijn gaan registreren in 1930. Ik heb van de week voor het eerst mijn winterjas aangehad toen ik naar het museum fietste.

Ik had natuurlijk moeten beginnen met iedereen een Hari Puanga te wensen, als ik het goed heb tenminste, betekend dat Gelukkig Nieuwjaar in het Māori. Letterlijk betekend het Blije Ster. Dat was namelijk gisteren, op zaterdag 4 juli. Er wordt dan gevierd dat de oogst binnen gehaald is en dat de gemeenschap klaar is voor de winter. Dat betekend dat er vogels en vissen gevangen en “gewekt” zijn, aardappels gerooid enzovoorts. Het wordt altijd gevierd de eerste nieuwe maan na het verschijnen van Puanga, één van de sterren uit de gordel van Orion (als ik het goed begrepen heb tenminste hoor). Ik ben namelijk van de week naar een lezing geweest gegeven door Awhina, over het onderwerp, maar ik was iets te laat (het was onder werktijd). Het wordt gevierd door middel van een groot feest, met veel eten.

In het museum doen drie leerlingen van een van de middelbare scholen hun stage (een week of 12 iedere dinsdag). Zij proberen geld in te zamelen voor hun eindejaarsschoolreisje (mooi scrabblewoord). Omdat het dit feest was, deden ze dat door Hanig te verkopen. Dus ik heb ook Hangi gegeten gisteren. Nou is iedereen natuurlijk nieuwsgierig wat een Hangi is, ik heb er een foto van gemaakt maar ik moet erbij zeggen dat het beter smaakte dan dat het eruit ziet. Het is varkensvlees, kip en lam, met pompoen, wortel silverbeet (wat eruit zag als grote spinazie bladeren en (de naam zegt het al) een beetje koolig smaakte), aardappel, kumara (zoete aardappel (erg jammie)) en een soort gestoomd ei-deeg mengsel. Het bijzondere is dat ze dit klaar maken in een gat in de grond, waar ze alles in stoppen en dan afdekken met hete stenen. Nou ben ik niet zo’n vlees eter, maar het smaakte best goed (in ieder geval stukken beter dan de meeste dingen die ik in Zuid Afrika at!). Wat ik lekkerder vond waren het Rewana brood, een kruising tussen brood en cake en het toetje, gestoomde pudding, wat ik meer gestoomde cake (met een beetje chocolade kaneel achtige smaak) zou hebben genoemd met custard (oftewel dikke vla/pudding) boven op. Al met al is het toch leuk om op een traditionele feestdag, traditioneel te eten. En tijdens het ophalen had ik natuurlijk weer leuk contact, hoe ik dat dan wel niet wist dat ze het verkochten en wat ik dan wel niet deed in het museum…

Op de weg terug met mijn “sorry the bags are a bit soggy” het liep er nog niet uit, maar de beschrijving was treffend, kwam ik de moeder van een van mijn huisgenoten tegen. Die had ik nog niet eerder gezien, maar een foto maken van het straatnaambord did the trick. Dus daar had ik dan ook weer een leuk gesprek mee, over de straat heen (zij in de auto ik op de fiets). 

Ik ben gisteren ook nog naar een glasblazerswerkplaats geweest. Whanganui staat bekend om zijn glasblazers, en het ‘university college’ (MBO/HBO) heeft een opleiding tot glasblazer. Er is dus een werkplaats, waar ze in een grote kuil staan te werken en je kan erom heen zitten en kijken. En natuurlijk dingen kopen, maar glas is denk ik niet zo handig om mee te nemen. Wel mooi, moet ik zeggen, trouwens mijn budget liet het ook niet helemaal toe ;)

En nu ben ik onderweg naar het zwembad voor mijn baantjes, mijn achterstallige internet werk in aan het halen en iedereen laten weten hoe het met mij is. Het gaat dus allemaal goed!

Oja, ik had gisteren een kip in de woonkamer, ze kwam denk ik kijken of er nog iets lekkers te halen viel. Helaas dat had ik net opgezogen, speciaal voor Lise een foto, alhoewel ze toen al weer buiten was (mijn camera lag nou eenmaal in mijn kamer).

De Māori lessen beginnen hun vruchten al af te werpen, ik kan nu al zinnetjes maken! Het zijn wel spannende dingen hoor die ik je kan vertellen. Kei te aha au? Kei te tītero i te McDonalds. Of te wel ‘wat ben je aan het doen’ Ik schrijf in de McDonads. De lessen zijn wel erg leuk, men is hier op zijn zachts gezegd niet echt gewent om andere talen te leren, en ik ben verruit de jongste. Ik zit dus ondertussen bij het groepje gevorderde. Is toch leuk om op je CV te zetten talen, Nederlands, Engels, Afrikaans, Māori, Duits en Frans levert vast een leuk gesprek op…

Maar goed, mijn thee is op en het kannetje melk daar onafhankelijk aan ook dus ik ga maar eens zwemmen!

PS José stuurde mij de link met de witte Kiwi die geboren is, heel schattig, hij staat bij de reacties van het vorige artikel. Hij is niet zover van mij vandaan geboren.