Deze week moest er hard gewerkt worden, het informatie pakket voor het grafisch ontwerp bureau moest af. Deze heb ik samen met Eric geschreven. Er staat in waar het nieuwe logo, en alle andere dingen die bij het “merk” van een museum komen kijken. Dat is voor mij een nieuw vlak waar ik me op begeef, tot nu toe heb ik dat soort informatie alleen maar ontvangen. 

Toen we de afspraak hadden, werd mij verteld dat Dale (een collega) samen met mij naar het kantoor van de grafisch ontwerpers zou lopen. Zo gezegd zo gedaan, op het moment dat we het kantoor inlopen wordt er nog al vreemd opgekeken. Jeff, met wie we een ontmoeting hebben is namelijk net richting het museum vertrokken. Op dat moment gaat de telefoon, dat Eric en Jeff bij het museum staan. Dus het duurde even voor iedereen op het zelfde kantoor aangekomen was. De meeting zelf was leuk, ik was er immers de hele tijd mee bezig geweest om het voor te bereiden. Nu is het afwachten met wat ze aankomen…

Ik ging van de week richting mijn stage. De hond van Ben ging met mij mee naar buiten. Vervolgens mee richting de stad en uiteindelijk helemaal tot aan het museum. Ik had een afspraak, dus ik de hond voor het museum neer gezet en ik naar binnen. Naar mate er meer mensen binnen kwamen vroeg men zich toch af van wie die labrador was. Hij mocht naar binnen, om even bij te komen, en uiteindelijk zijn we hem met de auto terug gaan brengen. Positief is dat hij nu wel naar mij luistert (had hij dat nou maar meteen gedaan, dat had mij een erg rood hoofd gescheeld).

Zaterdag was het heel gek weer, het ene moment blauw, het volgende weer regen, en dan weer blauw. Het leverde wel mooie regenbogen op! Al "peddelend" ben ik richting de stad gegaan. Onderweg heb ik nog al fanatiek foto's gemaakt van wat planten (de laatste met bloemen, de meeste loofbomen verliezen hun blaadjes al). In een wijk van Whanganui, genaamd Durie Hill kan je met een tunnel, zo'n 200 meter de berg in wandelen, waar een deur is met daar achter een lift omhoog. Het is echt wel apart. Hij is aangelegd om het beklimmen van de wijk makkelijker te maken. Als je boven bent, kan je een toren inklimmen, die is opgericht voor de slachtoffers van de wereld oorlogen (veel Nieuw Zeelanders hebben in Europa enzovoorts gevochten als onderdeel van het Britse leger). Boven op heb je een heel mooi uitzicht, zee, stad en bergen. 

Het was tijd voor wat lekkers, mijn lunch bestond uit een stukje Hummingbirdcake. Hmm, taart met banaan, ananas en pecannoten. Daarna naar het museum gestruind waar er een concert was. Ik liep per ongeluk op precies het goede moment binnen (geluk is met de domme). Het concert was getiteld Letters Home. Er werden brieven van een soldaat die in de tweede wereld oorlog vertrokken was naar Europa vanuit Whanganui voorgelezen uit de collectie, afgewisseld met liedjes. Een van mijn collega's zong in het Maori, verder was het nog al Brits (sorry Claire). Ik haalde sowieso de gemiddelde leeftijd met zo'n 100 jaar naar beneden, maar het was leuk. Iedereen genoot er van dus dat is altijd leuk. 

Nieuwe foto's en een filmpje van het zingen in Maori online!