Onderweg

Eindelijk is het dan zover, op weg naar Schiphol. Ik kan met een machine in checken, en mijn koffer gaat vol automatisch in een andere. Je hoeft met niemand meer te praten tegenwoordig. Dan door de douane en op naar vliegtuig nummer één. Als iedereen er klaar voor zit, vinden ze op Heathrow dat we best nog een half uurtje kunnen wachten, omdat het daar zo vol is :s . Maar ja, geduld is een schone zaak, dus gaan we toch vertrekken. Op Londen, moet ik natuurlijk weer een takke eind lopen, dan met de bus naar een andere terminal en vervolgens weer lopen. Dan door de douane (dat is dus al de 2^e keer), nieuwe boarding passen halen en dan wachten. Omdat het nog wel even gaat duren voor ik wat te eten krijg ga ik zelf actie ondernemen. Bij Nero koop ik een heel lekker kopje thee en een stukje chocolade taart. Dan moet ik natuurlijk weer een eind lopen om op het vliegtuig te stappen. Het blijkt dat de vlucht bij lange na niet vol zit, dus als het tijd is om wat te slapen kan ik mijzelf over drie stoelen deponeren.

In Hongkong worden we allemaal het vliegtuig uit gezet. Alle spullen moeten ook weer mee en guess what,  door de douane heen. Het vliegveld van Hongkong blijkt heerlijk lekker warm, en uitstekend geschikt voor een wandelingetje. Helaas ben ik nog niet op plaats van bestemming dus moet ik weer terug het vliegtuig in. Het is nu aanmerkelijk voller, en volgens de tijdzone is het al weer avond dus krijgen we lekker weer een diner. Veel slaap heb ik niet, en helaas dan duurt het vliegen gewoon erg lang. Ben overigens wel weer up to date met het aantal gekeken films.

De landing wordt in gezet en we zien voor het eerst Nieuw Zeeland. In Auckland moeten we weer door de douane, en hier als ik dus voor de 4^e keer door de douane moet blijk ik zo crimineel dat het hele systeem vast loopt… Na wat geduld en een andere computer mag ik dan toch echt uit niemandsland Nieuw Zeeland in. Letterlijk, want alle koffers moeten opgehaald worden en op nieuw ingecheckt. Daarna mag je in ongeveer 12 minuten langs de blauwe lijn naar de binnenlandse vluchten wandelen. Als ik dan op mijn laatste vlucht wil stappen blijkt dat ik dácht dat ik alle soorten vliegtuigen nu gehad had. Met ongeveer 10 andere mensen stap ik namelijk in een vliegtuigje waar er maximaal 20 in passen. Dat is wel heel erg leuk, want deze vliegt ook niet zo hoog waardoor ik het land prima uit de lucht kan bekijken.

In Wanganui wordt ik opgehaald door de conservator van het museum. Zij brengt mij naar het hostel, in eerste instantie de verkeerde, gelukkig kwamen we daar achter vóór we mijn koffer alle trappen naar de voordeur hadden opgezeuld. Dan kan ik eindelijk onder de douche, wat ook wel nodig is na al die tijd. Waarna ik wordt opgehaald om kennis te maken met de staf van het museum.

Door de directeur wordt ik rondgeleid, hij heeft al een boel plannen wat er aan het museum moet veranderen. Het is een (beetje) ouderwets (veel jaren 60) en er worden wel heel veel verschillende onderwerpen door elkaar heen gepresenteerd. Na ook nog een rondleiding door de opslag, altijd leuk wandel ik naar de supermarkt en van daar weer naar het hostel. Na dat ik wat heb gegeten word ik opgehaald om even te gaan kijken in de kamer die ik ga huren. Het blijkt dat hij niet alleen een kamer heeft maar ook nog een fiets. Daar ben ik wel heel blij mee want ik ben er nu al klaar mee afhankelijk te zijn van mensen met een auto, en er rijd wel wat openbaar vervoer in Wanganui maar niet echt veel. In het hostel vind ik het dan wel welletjes geweest en ga ik lekker naar bed. 

PS Nieuwe foto's onder aan de pagina